Het woordje van Jos

Het woordje van Jos

Samen durven

Op de agenda van de Vormselcatechesevergadering te Keerbergen stond de afgelopen week sec en droog: bepaling van het jaarthema. Het werd "SAMEN DURVEN". Jonge mensen voelen zich vaak alleen in hun geloof. Samen staan we sterker. Maar dan moeten we ook mekaar als gelovigen daarin durven steunen. Ja, inderdaad: "samen durven". In het leven komen vele dingen op je af. In positieve en negatieve zin. Als je met dat laatste te maken krijgt, denk je vaak: "Zie me hier nu staan: helemaal alleen"! "Helemaal fout!", zegt Jezus. "Ik ben er ook nog. Heb Ik destijds niet gezegd dat Ik met jullie zou zijn tot het einde van de wereld?. Tenminste als jullie dat willen, als jullie samen met mij door het leven durven". Ja, inderdaad: "Samen durven"!

 

Ik was dankbaar om die grote tafel met catechisten vol open ogen. Geen oogkleppen! Die dienen immers tot niets! Maar ik zat daar ook als pastoor. Pastoor van vijf geloofsgemeenschappen. Allemaal heel verschillend. En ter zelfdertijd: allemaal met hetzelfde bezig! Heel concreet: Boortmeerbeek, Schiplaken, Hever, Rijmenam en Keerbergen. Voor de zondagsliturgie heb ik al vijf jaar lang de medewerking van Jacques Hanson, Herman Bastijns en Jos Verelst. En in geval van nood ook van Jos Wellens (en die nood is er al veel meer geweest dan me lief was. En al heeft hij er nooit van jamais over geklaagd, toch vrees ik dat ook de steeds bereidwillige Jos Wellens dat bij tijden wel eens gedacht zal hebben). Allen hebben ze de pensioensleeftijd al ruimschoots overschreden. Ook voor mij komt dat pensioen binnen enkele jaren in zicht. Voor onze diaken Frans Schoovaerts en onze parochieassistente Gisela Vanwinckel komt het almaar dichter bij. Gelukkig hebben we nog een 'jong veulen' in de persoon van Claudine. Maar die jonge vrijgestelde medewerkers worden zeldzaam...

 

"Samen durven" is dat ook geen mooi thema voor onze vijf parochies? We zijn allen fier op onze eigenheid. Terecht! Dat vind ik niet meer dan logisch! De waarde van de plaatselijke gemeenschap is in mijn opgen van onschatbare waarde. Een niet te verkwanselen rijkdom. Want daar speelt zich het ware leven af. Maar we mogen daarom niet met oogkleppen lopen. Bij het ware 'pastorale leven' kunnen we mekaars nabijheid en hulp best gebruiken. Ze zou een steun en verrijking zijn. We moeten dus "samen durven". We vormen toch ook allen samen de kerk. Die groter waarde en rijkdom ter plaatse mogen we niet laten verloren gaan omdat we ter plaatste kampen met een teruglopend aantal medewerkers (die allemaal wel heel erg goed hun best blijven doen!). Het is niet omdat onder onze kerktoren zo heel veel liefde en inzet is, én dat mensen er bereid zijn om er meer dan het maximum van zichzelf te geven, dat we onder diezelfde kerktoren nooit eens aan het eind van ons latijn zouden kunnen komen. We mogen ons inzetten! Met heel veel geloof en enthousiasme! Maar we hoeven daarom niet altijd weer ter plaatse het 'warm water' uit te vinden. We kunnen zoveel van mekaar leren. We kunnen mekaar zoveel steun bieden. We kunnen mekaar zoveel helpen. Zeker op momenten dat we geen manschappen op overschot hebben.

Daarom dat ik hier met klem stel: "Samen durven" zou een heel mooi thema zijn voor Keerbergen-Rijmenam-Schiplaken-Hever-Boortmeerbeek. Met het aksent op "Samen" én op "Durven"!
 

Durven we dat samen?
 

Jos FIGEYS

P.S.: Als ik in het evangelie lees over wat Heeft Jezus het dan altijd? Geloof het of geloof het niet: over "durven" en over "samen".

Samen durven , Samen durven